banner
banner banner banner

Waarschuwing voor Internet Explorer versie 6 gebruikers

U gebruikt een verouderde, onveilige browser. Het is daarom mogelijk dat onderdelen niet correct worden weergegeven. Wij raden u aan om te uw browser te upgraden naar Internet Explore versie 7 of hoger, of over te stappen op een andere browser.



Volg ons op Twitter Volg ons op Facebook

Zoeken:

Pezen | Peesblessure

Een pees is een gespecialiseerde structuur van met elkaar versmolten dunne vezeltjes, die krachten overbrengt van de spieren naar het bot. Ze zijn slecht doorbloed en bevatten weinig zenuwweefsel. Pezen kunnen in twee categorien ingedeeld worden:

  • gepositioneerde, stijve pezen (zoals de strekpees)
  • gewichtdragende, meer elastische pezen (zoals de oppervlakkige buiger en de interosseus). Deze hebben ook energie opgeslagen, voor efficiënte bewegingen.

Zonder deze elasticiteit, zouden paarden niet zo snel en zo lang kunnen rennen. Er wordt altijd veel kracht uitgeoefend op de pezen, waarbij de pees veel moet rekken. Hierbij werkt de oppervlakkige buiger heel dicht bij het limiet van zijn kunnen en is daardoor gevoelig voor beschadigingen.

Een pees is opgebouwd uit dunne vezeltjes, die met elkaar zijn versmolten. Pezen zijn zeer slecht doorbloed en bevatten weinig zenuwweefsel. Pezen zijn zeer sterk en naar verhouding redelijk elastisch. Een pees vormt de verbinding tussen spier en bot. Wanneer een spier samentrekt brengt hij zijn kracht over op de pees en de pees weer op het bot. Een pees kan ook een steunfunctie hebben zoals het checkligament. Deze laatste beweegt samen met de diepe buigpees om deze extra te ondersteunen. Sommige pezen zijn voor extra bescherming voorzien van een peesschede of een slijmbeurs. Peesletsel aan de strek- en buigpezen komt bij paarden regelmatig voor.

De belangrijkste pezen in het onderbeen, gevoelig voor beschadiging zijn de: oppervlakkige buiger, diepe buiger, interosseus en het check ligament.

Pezen kunnen door overbelasting (dit kan korte en heftige overbelasting zijn of langdurige lichte overbelasting), of trauma van buitenaf (trap van zichzelf of een ander paard, verwondingen door draad) verrekken en zelfs gedeeltelijk of geheel afscheuren (peesklap). Door de overbelasting worden de peesvezels uit elkaar getrokken en ontstaan holtes gevuld met vocht en bloed. Uitwendig kan na het opgelopen trauma de pees warm aanvoelen, gezwollen en pijnlijk zijn. In het acute geval is vaak het hele onderbeen gezwollen, de echte verdikking van de pees is dan pas te zien als de zwelling van de rest van het been minder wordt. Niet altijd is er een duidelijke zwelling van de pees te zien. 

De ernst van de peesblessure is afhankelijk van de functie van de pees en de mate van beschadiging van de pees. Beschadigingen kunnen optreden bij de aanhechting van de pees aan het bot of meer naar het midden van de pees. De mate van beschadiging hangt af van het aantal betrokken peesvezels. De mate van kreupelheid kan variëren van bijna niet kreupel tot het geheel niet willen belasten van het aangedane been. Ook dit heeft te maken met de functie van de pees en de mate van beschadiging. Daarbij moet ook in het achterhoofd worden gehouden dat peesweefsel zeer slecht is voorzien van zenuwcellen. Vaak worden paarden met een peesblessure al weer te snel belast omdat ze niet kreupel lopen, terwijl ze nog een ernstig beschadigde pees hebben.

Echografie wordt gebruikt om de mate van schade vast te stellen. Met deze (niet belastende) beeldvorming zien we de grootte van het letsel en welke pezen er daadwerkelijk bij betrokken zijn. Aan de hand van dit beeld en het klinische beeld van het paard zelf, maken we een stappenplan om het herstel zo optimaal mogelijk te laten verlopen. Om een peesblessure te vervolgen, zullen er meerdere echo’s uitgevoerd moeten worden om een waarde aan de beschadiging te kunnen geven. Door de slechte doorbloeding van het peesweefsel kan het herstel van pezen zeer lang duren, in sommige gevallen kan dit zelfs een jaar in beslag nemen. Afhankelijk van de mate en lokatie van schade, kan de pees soms niet meer voldoende herstellen.