banner
banner banner banner

Waarschuwing voor Internet Explorer versie 6 gebruikers

U gebruikt een verouderde, onveilige browser. Het is daarom mogelijk dat onderdelen niet correct worden weergegeven. Wij raden u aan om te uw browser te upgraden naar Internet Explore versie 7 of hoger, of over te stappen op een andere browser.



Volg ons op Twitter Volg ons op Facebook

Zoeken:

Hoefbevangenheid

Hoefbevangenheid is een stofwisselingsziekte met tot gevolg een ontsteking van de lamellen, die de verbinding vormen tussen de hoornschoen en het hoefbeen. Het komt meestal voor aan de voorbenen en ook met enige regelmaat aan de achterbenen. Net als bij andere ontstekingen ontstaat er een zwelling tussen de hoornschoen en het hoefbeen, die een hevige pijn bij het paard veroorzaakt. Hoefbevangenheid is een zeer ernstige ziekte, die vaak ontstaat wanneer op een andere plaats in het lichaam zich problemen voordoen.

Hoefbevangenheid kan verschillende oorzaken hebben:
  • Door gifstoffen in het lichaam
    • bij het niet of onvolledig afkomen van de nageboorte komen er gifstoffen vrij in het lichaam.
    • giftige stoffen zoals gedroogde zaden, planten en heesters
    • verschillende ziekteprocessen, hierbij kunnen veelal gifstoffen vrij komen in het lichaam.
  • Overmatig eten
    • van koolhydraten uit bijvoorbeeld haver, paardenbrok of jong gras, dit gebeurt nog wel eens bij een paard dat losbreekt en de voerkist leeg eet.
    • van een te dik paard. Dit wordt nogal eens gezien bij de pony's die voor gezelschap in de groene weide worden gehouden en waar verder geen beweging van gevraagd wordt. Wanneer deze kuilvoer bijgevoerd krijgen, bestaat er helemaal een verhoogde kans op hoefbevangenheid.
  • Geneesmiddelen
    • sommige geneesmiddelen, zoals corticosteroïden, kunnen als schadelijk neveneffect hebben dat paarden gevoelig worden voor hoefbevangenheid.
  • Trauma direct werkende op de hoef
    • ongevallen waarbij de hoornschoen wordt afgetrokken, hoefoperaties en/of hoefproblemen.
  • Overbelasting
    • wanneer het ene been erg pijnlijk is door een verwonding/blessure, wordt het andere been dubbel belast, wat hoefbevangenheid kan veroorzaken.
  • Ziekte van Cushing
    • een tumor aan de hypofyse.
  • Verwaarlozing
    • slecht bekappen, waardoor de hoeven erg lang kunnen worden en een verkeerde stand krijgen, wat de kans op hoefbevangenheid aanzienlijk vergroot.
Naast deze opgenoemde punten, zijn er nog meer oorzaken van hoefbevangenheid, die niet altijd meteen aanwijsbaar zijn.

Acute en chronische (langdurige) vorm

Bij acute hoefbevangenheid treden de verschijnselen vanaf het begin al heftig op. Wanneer deze niet goed behandeld wordt, zal hij overgaan in een langdurige vorm. Bij acute hoefbevangenheid, toont het paard hevige pijn en kreupelheid. Hij zal de aangetaste benen proberen te belasten. Meestal gaat het in de eerste instantie om de voorbenen. Het paard zal op zijn achterhand hangen met zijn benen gestrekt voor zich uit. Wanneer het dier loopt, wil hij de benen naar voren houden, het dier loopt voorzichtig alsof hij 'op eieren loopt'. Het liefste gaan liggen om het toongedeelte van de hoef te ontlasten. De hoeven en de kroonrand voelen warm, de slagaders in de kootholte kun je duidelijk voelen kloppen. Bij chronische hoefbevangenheid kantelt het hoefbeen langzaam verder waarbij het ook verzakt. In de hoeven worden ringen zichtbaar.

Proces

Bij hoefbevangenheid wordt door een 'schone' ontsteking van de lederhuid, de verbinding tussen de hoornwand en de hoeflederhuid van het hoefbeen verbroken. Hierdoor heeft de diepe buigpees aan de achterzijde een grotere invloed op het hoefbeen dan de strekpees aan de voorkant, waardoor het hoefbeen gaat kantelen. De mate van kanteling van het hoefbeen is bepalend voor de ernst van de hoefbevangenheid.

Bij beide vormen van hoefbevangenheid is medische zorg noodzakelijk. Wanneer men bij het acute geval niet snel genoeg ingrijpt, kan deze overgaan in de langdurige vorm. Hierbij zetten de symptomen van de acute hoefbevangenheid zich voort. Hierbij zal op een gegeven moment ook de toon van de hoef gaan opwippen bij het lopen. Bij een chronische hoefbevangenheid is het hoefbeen gekanteld en kan ook verticaal gaan zakken. Hierbij gaat het hoefbeen vervorming door de verandering van druk en kan uiteindelijk zelfs aan de onderkant van de zool eruit komen.

Bij hoefbevangenheid kun je de mate van kanteling van het hoefbeen diagnostisch worden vastgesteld met een röntgenfoto. Hierbij wordt er niet alleen gezien of hij gekanteld is, maar ook of het hoefbeen al zakt en vervormd.

Om een paard met chronische hoefbevangenheid een beter leven te geven, wordt er vaak samengewerkt tussen dierenarts en hoefsmid voor een optimale stand van de hoef en een zo gering mogelijke pijnlijkheid voor het paard. Hierbij zal de hoef zodanig bekapt worden dat er zo weinig mogelijk kracht op het hoefbeen uitgeoefend wordt. Het dier heeft behoefte aan tegendruk bij de zool, dit kan in het acute stadium makkelijk verkregen worden door piepschuim onder de hoeven te tapen, zoals de foto's laten zien. Daarnaast zal het paard zeker behoefte hebben aan een ontstekingsremmer en pijnstilling.